پنجشنبه شانزدهم خرداد 1387
یه کار جدید (نسبتاً!)
درود
اصلا باورم نمیشه که پنج ماه وبلاگو آپدیت نکردم!!!
از بس که گرفتار دانشگاهو یه سری دردسرم!
بر انگشتش
انگشتر زیبایی نشسته بود
ولی نه، انگار با انگشت
جای غریبی را نشانه رفته بود
لرزش دستش
نشان از حضور مرگ داشت
با آنکه هنوز طناب دور گردنش
محکم و پلید ننشسته بود
خط چشم همه
به آن سوی خیابان که
ماشینش آنجا
دوبله پارک شده بود
روزنامه ها نوشنتند بزرگ:
مجرم قانون مدار رفت
پای دار
نه!
بالای دار
ولی چه فاصله کوتاهی
از پارک تا دار
بود . . .
وفا – ساری
3 اردی بهشت 87
پنجشنبه بیست و هفتم دی 1386
چند کار کوتاه . . .
تنها دغدغه ام:
با هم بودن
با هم دیدن
با هم اندیشیدن . . .
بی آنکه بدانیم
بی آنکه بدانند
گاهی
باید نبود
باید نامرد بود و
از مردانگی ها ترسید . . .
گاهی
باید ندید
تنها
در نقش عینکی
دیدن را آسان کرد
گاهی
باید نیندیشید
و گفت
چند می خری؟
و
نفروخت!
* * * * * * * * * * * *
لحظات بی تکرار
لحظات سبز، قرمز، آبی، شایدم سیاه
لحظه
دل بردن
دل باختن
دل فریفتن
لحظه تلخ نگاهی
خاکستری
از دلی
سیاه و سفید
اشک و رویا
دلی سوخته
دلی بی گناه
آه
عذاب پشیمانی.
* * * * * * * * * * * * * *
من به سرقت رفتم
دزدیدند مرا
به هیچم
فروختند
اکنون
نمی دانم
که هستم
چه ام
چه می خواهم
بیمارم:
هویت.
وفا - ۷ آذر ۸۶ - ساری
شنبه پنجم آبان 1386
باغبان
باغبان
در باغچه باغش دانه ای کاشت
در باغچه دلش درختی
باغبان هر روز
بر سر دانه حاضر بود و
سیرابش می کرد
مراقبش بود
تا از گزند بادهای زمانه
در امان باشد
باغبان او را بر چشمانش بزرگ کرد
و از طوفان و بلایا
دورش داشت
دورش حصار چید
تا راهی راست رود و کمرش خمیده نشود
بر سرش دست محبت می کشید
باغبان آب ، خاک ، نور و . . .
همه را برایش مهیا کرد
و اغلب او را هرس می کرد
تا اینکه
درخت شد
ریشه اش تا سفره های زیرزمینی نفوذ کرد
برگ درآورد
تنومند شد
مغرور شد
سرشار از احساس شد و سرمست از جوانی
حصارها را کنار زد و بر پای خودش ایستاد
باغبان عمری بس طولانی
لحظاتی بس طاقت فرسا
در آرزوی درخت شدنش
به امید ِ بار دادنش
صرف کرد
باغبان با دیدن دانه درخت شده اش
به یاد درخت ِ دلش افتاد
دست بر صورت کشید و
عرق ِ پیشانی بر زمین ریخت
لب باغبان تکان خورد و لبخندی زیبا بر آن نشست
باغبان از دیدن درخت خوشحال و مسرور بود
ناگهان !
اتفاقی افتاد !؟
حادثه ای رخ داد !؟
زمین بر خود لرزید !
آسمان غرش کرد !
صدای پای کسی آمد . . . !
صدای سقوط کسی شنیده شد . . . !
سکوت
سکوت
باغبان حیران شد
به سوی باغ دوید
درخت
ریشه کن شده بود !
قلب باغبان سیاه شد
از چشمانش خون می بارید
بغض گلویش را فشار می داد
تلاش هایش را بی ثمر می دید
آرزوهایش را باد هوا
امیدش را از دست داد
گریان و نالان شد
خودش را باخت
خودش را گم کرد
آرزوی دیدن محصول در او مرد
امید شاخه های سر به فلک کشیده در او پژمرد
خود را ملامت می کرد
بر سر خود می کوبید
در یک لحظه باغبان
آرزوی مرگ کرد !
باغبان درخت را در آغوش گرفت
ولی درخت ساکت شده بود
درخت دیگر بوی همیشگی را نمی داد
استوار نبود
سرشار و سرمست نبود
زیرا درخت دیگر درخت نبود !؟
باغبان سر به آسمان بلند کرد
ناگهان
نوری دید !
خیره شد
باغبان در آسمان درخت را دید !
که پر گشوده پرواز می کند !
باغبان درخت را در حال عروج به عرش می دید
درخت را در هاله ای از نور
شاداب و درخشان می دید
درخت را در کنار درختان دیگر می دید !
درختانی که جسم پوسیده اتشان هنوز در باغ بود !
درخت برگهایش را تکان داد
برگی از آسمان بر زمین افتاد
باغبان برگ را گرفت
و اشکش را با برگ پاک کرد و
دوباره به آسمان نگاه کرد
درخت بالا می رفت
بالا و بالاتر
تا اینکه ناپدید شد و
نوری بسیار شدید
چشمان باغبان را سوزاند
باغبان آرام گرفت
ساکت شد
لب باغبان تکان خورد و لبخندی زیبا بر آن نشست
باغبان دستانش را رو به آسمان باز کرد
خدا را شکر کرد
باغبان
هر روز
به یاد درخت بر سر نعشش می نشست
درخت رفت
ولی درخت ِ دل باغبان باقی بود
تا درخت را به یادش آورد
تا یاد درخت همیشه در دلش زنده باشد
درخت ِ دل باغبان
آگاهش کرد
باغبان خوشحال بود
چون
دانه اش
درختی از درختان بهشت شده بود
. . .
باغبان آرام به خواب رفت
در آرزوی دیدار درخت به خواب رفت
به امید بهشت
در آرزوی باغبان ِ باغ ِ بهشت شدن
به خواب رفت
در خواب
صدای پای کسی را شنید . . . !
باغبان ناگهان خود را بر فراز باغ دید !
باغبان به سمت اسمان شتافت
باتغ ِ باغبان ناپدید شده بود
باغبان در آسمان
درختش را دید !
آری به راستی باغبان
درختش را دید
باغبان به راستی
باغبان ِ باغ بهشت شده بود
۶ آذر ۱۳۸۴
وفا ـ ساری
سه شنبه سوم مهر 1386
شب هجرت
شبی قرمز
اتاقی تاریک و ساکت
دیوارها
پر است از
تصویرهای مبهم
زمینی لخت
سرد
زخم هایی بر تن
بر پشت
بوی جویبار می آید
سیم آویزان از سقف را
باد
می نوازد دیوانه وار
صدای سگ همسایه
لذت خواب و بیداری را می دزدد
غرق در افکار
بوی الکل
هدف را روشن می سازد
باز :
روشنایی اتاق .
۲۷ مرداد ۱۳۸۶
وفا - ساری
شنبه هفدهم شهریور 1386
خاطرات گندمگون
در همهمه جنگ زندگی
در گیر و دار ماندن و رفتن
گندمکارانه
فریب می خوریم
و به امید
"بابا نان داد"
سر بر بالین خاطرات می نهیم
به خواب می رویم
به خواب رفته ایم
مادر
که دستانش
خونین بود
از خار گندم
گفت :
آرام باش
آرام
چون سکوت سرد یک نسیم
اما صبور
پدر
که پاهایش
زخمی بود
از کینه خاک
گفت :
سخت باش
سخت
چون درخت ستبر بهار
اما بی رگ
و گندمداران اما
خاطراتی ندارند
و ما
پیش از طلوع سپیده
به اوج می رسیم .
۲۶ اردیبهشت ۱۳۸۵
وفا - ساری
پنجشنبه بیست و پنجم مرداد 1386
رسم کفش
چه رسم ناخوشایندیست
شباهت زندگی
به کفش
بزرگتر می شویم
و دنیا کوچکتر:
در روزگاری که
گوش های کر
لب به سخن می گشایند
چاه هم دیگر
تحمل درد را
ندارد .
همه فریاد می کنند
ما زنده ایم
غفلت
غفلت از همان لحظه
که اکنون مرده است .
گفتیم
دنیا می گذرد
فردا را باید یافت
دریغ
که فردا نیز
ما خود گذشته ایم .
آنکه
بر فرش نشسته
دعا نمی کند
سنگ فرش نشینان
دعای نان کنند .
دست بر برگ کشیدن
حال خوش می خواهد
نمی دانم
خوشحال ها بادند
یا بادها خوشحال .
درست است
پاک باید بود
چون آب
سخت باید بود
چون کوه
امّا
دل سنگ و
آب رفته را
چه سود .
می بینید !
کفشهایم
تنگتر شده اند
افسوس
که در بازار
کفشی
هم پای من
نیست .
وفا – ساری
15 دی 1385
جمعه چهاردهم اردیبهشت 1386
چند کار کوتاه (سوغات مشهد!)
بیشتر هدفم تجربه زبان جدیدتر بود
که تا به حال تو شعرام به این شکل کار نکرده بودم . . .
1
من شطرنجم
رخم را ببین
ماتشو .
* * * * * * * * *
2
می تپد صدای گریه باز
چه کنم ؟
حسّ نالیدن نیست
بارها گریستم
گفتند :
اشک شوق است !
* * * * * * * * *
3
مسئله اینست
و اصلاً
همه عمر ما اینست
بگویم
یا
گفتند ؟
* * * * * * * * *
4
خواستم از تو
شعری بگویم
بی خاطره
نشد .
* * * * * * * * *
5
الهی
کجایی ؟
من اینجام
تو . . .
و من کافرانه ترین جمله را
با ایمان کامل گفتم
سکوت
سکوت
کفرم درآمد .
* * * * * * * * *
6
برخی مورچه وار فکر می کنند و
اسب وار ذکر
تو فکر نمی کنی
و همه
ذکرهایت را
متفکرانه
ذکر می کنند .
* * * * * * * * *
سه شنبه بیست و یکم فروردین 1386
لبخند تلخ
بر دلت می نشینی
پنجره دلت را می گشایی
نگاه می کنی
به همه چیز
به همه جا
به همه کس
اگر نَگِریی
کاری نکرده ای
اگر بِگِریی
دلت را شکسته ای
بر سر دوراهی گریستن و نَگریستن
می خندی !
و چه انتخاب مسخره ای
با خنده
دلت را خوش می کنی
اما چیز دیگری می بینی
جمعیت را می بینی
و به آنها می خندی
آنها که
با سرهاشان راه می روند
و با پاهاشان فکر می کنند !
چه لبخند دردناکی
چه لبخند سوزناکی
آیا می بینی ؟؟
دیدن با ریا
ندیدن است
تق تق !
صدایی آمد
پنجره دلت بسته شد
دیگر حتی
نمی بینی !
3 آذر 1384
وفا ـ ساری
شنبه هجدهم فروردین 1386
سلام
با کسب اجازه از اهالی شعر و ادب ، آغاز می کنم فعالیت مجازی خود را از امروز شنبه ۱۸ فروردین ۱۳۸۶ ، با این امید که با کمک و یاری دوستان بتوانم قدمی در راه ارتقاء سطح شعری خود بردارم .
راستش خیلی وقت بود می خواستم وبلاگی بزنم ، دیشب که با دوست خیالبافم گپ می زدم ، تصمیم گرفتم که شروع کنم .
یاحق 
